Nijedna ozbiljna država nije prepustila lokalnim zajednicama da upravljaju obalom, a opštine nisu spremne kadrovski, administrativno i tehnički da preuzmu poslovanje Javnog preduzeća Morsko dobro.
To je u intervjuu za “Vijesti” kazao,pored ostalog, direklor Javnog preduzeća za upravljanje morksim dobrom Mladen Mikijelj, komentarišući inicjativu šest primorskih opština da se ta državna kompanija ukine, a lokalanim upravama preda upravljanje zonom morskog dobra.
“Smatram svaku inicijativu lokalnih zajednica i samouprava apsolutno legitimnim i uzimam ih uvijek u obzir sa pažnjom i uvažavanjem, posebno kao neko ko je iz primorja i čiji je svakodnevni život povezan sa tri opštine Budvom, Kotorom i Tivtom. Postoje, ipak, neke koje su opravdane, korisne i izvodljive, dok ima i onih koje to nisu, već su motivisane drugim ciljevima.
Prije svega, postoje određeni prirodni resursi u svim državama kojima se upravlja sa centralnog ili regionalnog nivoa kao što je slučaj sa šumama, energijom, vodama, rudama, nacionalnim parkovima… Takva je praksa kad je u pitanju upravljanje zonom morskog dobra u svim zemljama Mediterana. Nijedna ozbiljna država nije prepustila lokalnim zajednicama da upravljaju tom zonom iz brojnih razloga. Druga stvar koja je jako važna jeste da je ta inicijativa poslata bez ozbiljnih stručnih analiza. Ne postoji nijedan ozbiljan argument koji pokazuje da bi stanje u priobalnoj zoni bilo bolje u slučaju da opštine preuzmu upravljanje. Naprotiv, svako ko prati rad Morskog dobra zna da bi bilo suprotno”, kazao je Mikijelj.
Otvoren je, kako kaže, za svaki razgovor na ovu temu.
“Njoj treba pristupiti odgovorno a ne politikantski jer se radi o previše vrijednom državnom resursi da bismo se sa njim igrali. Često čujemo od opštinskih uprava pritužbe na nered u našoj zoni, što je zamjena teza, budući da su upravo opštinski inspekcijski i komunalni organi nadležni za taj segment pružanja javnih usluga. JP Morsko dobro redovno, svake godine uplaćuje značajna sredstva, po ugovoru i cjenovniku, lokalnim komunalnim preduzećima za održavanje čistoće. Pored toga, opštine nisu spremne kadrovski, administrativno i tehnički da preuzmu poslovanje JP Morsko dobro. Naglim ukidanjem bi se napravio pravni i faktički haos, posebno građevinski, do osposobljavanja i osnaživanja organa ili preduzeća. Laički rečeno, proizvodnja betona i željeza u Crnoj Gori bi dostigla istorijski maksimum, odnosno nastao bi potpuni građevinski haos, do sad nezapamćen, takozvana “divlja gradnja” bi procjetala.
“Zato bilo kakva inicijativa na fonu ukidanja JP Morsko dobro mora biti utemeljena u praksi, pa stoga svako instant rješenje može donijeti isključivo štetu. Rješenja poput ukidanja Morskog dobra, koje je utemeljeno u praksi dužoj od 30 godina, moraju biti pravljena polako, oprezno, uz probne periode i na srednji rok od 5 do 10 godina. Voljan sam da u takvim rješenjima učestvujem i da ukoliko argumenti u smislu ove inicijative odnesu prevagu to i podržim. Moram da kažem da me momenat inicijative u određenoj mjeri i čudi (iako je politički jasno profilisana) budući da je od 2021. godine JP Morsko dobro udesetostručilo budžet, što samim tim znači i deset puta više investicija za svaku od primorskih opština ponaosob. Pored toga, najznačajniji resursi u primorju poput plaža, trajekata i luka su vraćeni pod okrilje javnog interesa. Valjda svako može da vidi da to nijedna opština samostalno ne bi mogla da uradi”,kaže Mikijelj.
Ovakvom inicijativom koja je poslata, prema njegovom mišljenju ishitreno, radi sakupljanja političkih poena, stvara se i opasan presedan.
“Ukoliko bi se ona sprovela na ovaj način kako to zamišljaju njeni podnosioci, svaka Opština u Crnoj Gori bi mogla da traži upravljanje nad onim resursima koji joj pripadaju. Tako bi Opština Nikšić trebalo da dobije Elektroprivredu, Pljevlja rudnike, Ulcinj rijeku Bojanu i Šasko jezero, Podgorica i Bar Skadarsko jezero i tako bi se u nedogled rastakala država na opštine i regije”, navodi Mikijelj.
Izvor: Vijesti
