Šeste festivalske večeri takmičarske selekcije dugometražnog igranog filma, na Kanli kuli su prikazana dva filma, “Lost Country” reditelja Vladimira Perišića i “Da li ste videli ovu ženu” reditelja Dušana Zorića i Matije Gluščevića.
Poslije svjetske premijere u zvaničnoj selekciji „Nedelja kritike“ u Kanu, gdje je film „Lost Country“ dobio odlične kritike, a glavni glumac, 15-togodišnji naturščik Jovan Ginić prestižnu nagradu Revelation Award za najboljeg mladog glumca, i regionalne premijere na nedavno završenom Sarajevo Film Festivalu, na kojem je Ginić ponovo trijumfovao i osvojio nagradu „Srce Sarajeva“ za najboljeg glavnog glumca, novo ostvarenje reditelja Vladimira Perišića vidjela je i publika 36.FFHN – MFF.
Radnja novog Perišićevog filma „Lost Country“ događa se u Srbiji 1996, tokom studentskih demonstracija protiv Miloševićevog režima, i prati petnaestogodišnjeg Stefana koji prolazi kroz sopstvenu revoluciju, suočavajući se sa time da je njegova voljena majka portparolka i saučesnica korumpirane vlasti protiv koje ustaju njegovi prijatelji.nScenario za ovu političko – porodičnu dramu Perišić potpisuje zajendo sa Alice Winocour, a pored Ginića, u filmu igraju Jasna Đuričić, Miodrag Jovanović, Dušan Valentić, Boris Isaković, Lazar Kocić, Ana Simeunović, Marija Škaričić, Pavle Čemerikić.
Na Kanli Kuli, kao posljednji u takmičarskoj selekciji 36. festivala u Herceg Novom, prikazan je i višestruko nagrađivani film „Da li ste videli ovu ženu“ reditelja Dušana Zorića i Matije Gluščevića, koji je svjetsku premijeru imao na prošlogodišnjem festivalu u Veneciji, u okviru Međunardone nedelje kritike, a ove godine i projekciju u čuvenom njujorškom Muzeju moderne umetnosti MoMA.
“Da li ste videli ovu ženu?” bavi se pitanjem višestrukih identiteta jedne sredovječne žene (Ksenija Marinković) i istražuje njene multiverzume gdje ona igra različite likove i pokušava izaći iz svoje “tijesne kože” i oduprijeti se društvenim konvencijama koje joj nameću određene životne uloge.
Glavnu ulogu u filmu tumači jedna od najangažovanijih glumica regiona Ksenija Marinković, dok se u ostalim pojavljuju Isidora Simijonović, Boris Isaković, Vlasta Velisavljević, Goran Bogdan, Jasna Đuričić, Radoje Čupić, Olga Odanović, Milica Mihajlović, Ivana Vuković, Miloš Timotijević, Isidora Minić, Alex Elektra i drug.
Sinoć je održano peto, završno veče projekcije u takmičarskoj selekciji dokumentarnog filma u bašti Kuće nobelovca Iva Andrića. Veče je započeto filmom “Buđenje u tišini” rediteljskog dvojca Mila Žluktenka i Danijel Asadi Faezija. Sledeći je bio film “I ja, ja takođe plešem” koga je režirao Mohamad Vaizadegan. Publici se poslije filma obratila koproducentkinja filma Gabrijela Denijels objasnivši da je motivacija za snimanje filma bila revolucija koja je u toku u Iranu od septembra 2022. godine, a čiji je glavni cilj pokušaj žena da se izbore za svoja osnovna prava, da plešu, voze bicikl, posjećuju sportska događanja, i da ne žele da nose više marame preko glave.
“Reditelj ovog filma je popularni iranski glumac koji se i sam bavi plesom i koji je imao potrebu da napravi film o svemu tome šta se zapravo dešava u njegovoj zemlji”, naglasila je Danijels. Inače, ovaj film je trijumfovao na Berlinskom festivalu i dobio je Kristalnog medvjeda.
Treći film koji je vidjela publika je”Šejla” prikazan van takmičarske konkurencije. Priča o Šejli Bakiji, tragično stradaloj djevojci, postala je sinonim građanskog otpora prema nasilju nad ženama. Nakon projekcije reditelj Velibor Čović se obratio prisutnima pitanjima šta je to što je tragično stradala Šejla trebalo da kaže policiji, pored izjave koju je dala, a da državne institucije shvate da joj život visi o koncu, kao i da li je Šejlu ubio čovjek koji je potegao pištolj ili država zato što blagovremeno nije preduzela ništa da je zaštiti.
“To su pitanja koja sam želio ovim filmom da trajno ostanu u javnosti jer Šejla je samo jedan od mnogih slučajeva koji se dešavaju i u našem i u prostoru regiona, i jednostavno želio sam da ove priče ne pokrije zaborav” riječi su reditelja.
Producent, ali i jedna od protagonistkinja filma Ivona Čović Jaćimović, zahvalila se selektoru što je prepoznao značaj filma i dao mogućnost da se prikaže na jednom ovako značajnom festivalu.
“Ovaj film je opomena, i cilj nam je da ga što više mladih ljudi vidi, da pokušamo da njime utičemo na njihovu svijest. Što se tiče distribucije samog filma, trudićemo se da sve opštine shvate od kolikog je i kakvog značaja ova tema, da nas podrže, kako bismo uticali na svijest mladih ljudi, i da se ovo više nikada i nikome ne ponovi”.
Film “Povlačenje” opisuje kompleksne veze između ratova u Iraku i Avganistanu i njihovog veoma stvarnog efekta kod mladih ljudi u Sjevernoj Makedoniji koji su bili regrutovani u iste. Anabela Angelovska je režirala film i takođe se obratila gledaocima naglasivši da nije ni malo bilo lako doći do sagovornika voljnih da u kameru podijele svoja iskustva.
“Moja polazna tačka istraživanja bila je promjena samog grada Kumanova, u smislu izgradnje novih i velikih kuća. Raspitala sam se odakle pare, i čula onda da su te pare ustvari iz rata u Avganistanu i Iraku. Meni je to bilo neobično, da rat koji inače ruši kuće, u Kumanovu ih gradi, i da se taj rat oblikuje u zgradama u Kumanovu” zaključila je rediteljka.
Festival je zatvoren projekcijom posljednjeg dokumentarca “Memories from the Eastern front” rumunskih reditelja Radu Jude i Adrian Cioflanca.
U okviru studentske selekcije, prikazani su filmovi “Joža” Jana Krevatina, “Niska trava” Davida Graša, “Nije pristojno plesati po grobu”Ane Šiškov i “Marta” Milorada Milatovića, studenata ADU iz Zagreba.
