Nakon pet godina od smrti istaknute dramaturškinje i građanske aktivistkinje, Borke Pavićević, Matica crnogorske je organizovala sinoć u herecgnovskom Ogranku program pod nazivom „Zašto i zato – Borka Pavićević, veče sa prijateljima“.
Promovisana je posthumno njena knjige „Glava u torbi 2“ . O prijateljstvu sa Borkom , njenom životu i djelu govorili su publicistkinja i nekadašnja predsjednica švedskog Pen Centra, Ljiljana Dufgran, rediteljka Radmila Vojvodić, prof Janko Ljumović, režiser Želimir Žilnik i književnik Nedžad Ibrahimović.
Naslijeđe Borke Pavićević u polju kulture, publicistike, civilnog društva i aktivizma, čini je jedinstvenom personom, kako u jugoslovenskom tako i u postjugoslovenskom kontekstu. Veče posvećeno Borki organizovano je u Herceg Novom, gradu koji je voljela i koji je godinama bio njena važna adresa, podsjetio je domaćin večeri, Janko Ljumović:
“Herceg Novi i Belavista su ostali zapisani u Borkinim esejima I kolumnama. U kolumni “Belavista” iz 2013. godine piše o trenucima kada čuje muziku iz Muzičke škole, koja je neklada bila Učiteljska škola i tada “vidi moju majku Sonju koja sa ostalim učenicima dolazi iz Kotora na biciklu…”
Borkinja prijateljica i saborkinja, još od studentskih dana, publicistkinja Ljiljana Dufgran, koja decenijama živi u Švedskoj, inicirala je objavljivanje drugog dijela knjige eseja “Glava u torbi 2”.
“Borka je bila jedna od rijetkih ljudi sa kojom sam mogla da pričam o svemu i da mi popunjava sve nedostatke i praznine, nešto što nisam mogla u medijima da pročitam”, kazala je Dufgran.
Rediteljka Radmila Vojvodić prisjetila se prijateljstva i saradnje na predstavi “Everyman Đilas” i Borkine recenzije teksta “Princeza Ksenija od Crne Gore”, ali i značaja Borkinog aktivizma.
“To je ono što je smiješta u neku vrstu umjetnice aktivizma, u pjesnikinju otpora”, kazala je Vojvodić.
Reditelj Želimir Žilnik osvrnuo se na ogromnu energiju i na finalni angažman Borke Pavićević kao osnivačice Centru za kulturnu dekonatminaciju, od 1994–2019.
“To je bilo jedno ostrvo gdje se osjeća sloboda i hrabrost da se ne krene za ruljom, da se ne krene za najgorima.”
Književnik Nedžad Ibrahimović iz Tuzle upoznao je bliže Borku Pavićević prilikom pobune građana u njegovom gradu.
“Borka nije bila tip ljudi koji će se busati u prsa i govoriti “ja sam heroina”. Ona je zapravo bila to”.
Borka Pavićević radila je u više beogradskih pozorišta, objavila je nekoliko knjiga eseja i kolumni, dobitnica je značajnih svjetskih i evropskih nagrada za mir i kulturu, te Ordeda legije časti Republike Francuske.
