Smisao risanske svadbe, kao i kod drugih svadbenih običaja i obreda, ispoljava se simbolički pomoću verbalnih, muzičkih i dramskih kodova, tj. ritualnih radnji uz neizostavne svadbene rekvizite.
Na to ukazuje Marina Dulović u ime organizatora Festivala etnološkog filma festivala, NVO ”Medaur”, koji je protekle sedmice održan u ovom gradiću ilirske kraljice Teute.
Risanska svadba opisana je u knjižici ,,Kovčežić“, Vuka Stefanovića Karadžića, koja je štampana u Beču 1849. godine. Građu za tu knjigu sakupio je i poslao Vuku risanski paroh Vuk Popović.
Etnološkinja Mileva Pejaković Vujošević navodi da je risanska svadba dosta slična organizaciji svadbi u drugim bokeljskim mjestima, ali i da ima svoje specifičnosti.
Rišnjani nastoje i danas da bar pričom, a ponekada i istinskim praćenjem viševjekovne tradicije, sačuvaju običaje prosidbe, pripreme svadbe, sami čin vjenčanja i organizaciju svadbe. Uz to i posebne pjesme koje se pjevaju, te pripremu poklona kao nekada.
A dva poklona su preatila svaku svadbu: konjestar i gvantijera.
Zahvaljujući Rišnjankama sačuvani su i na radionici u Risnu predstavljeni porodični predmeti koji su se koristili prilikom svadbenih običaja. Oni su se prenosili i brižno čuvali s generacije na generaciju i time bili u svrsi poštovanja i očuvanja risanskih običaja.
Radojka Čučković je pripremila konjestar – svadbeni dar u vidu korpe u kojoj se nalaze brojni pokloni i kojeg najbliži poklanjaju četvrtkom pred nedjeljnu risansku svadbu. Prema običajima, konjestor se ukrašava, cvjećem, zastavicama, a obavezno sadrži pršut i pogaču, uz ostale darove za mladence i ukućane.
